Sabaai dii (hallo in Laos)

Op dit moment bevind ik me in het zuidelijke deel van Laos. Binnen 30 dagen ben ik van noord Laos naar zuid Laos afgereisd. Een geweldige ervaring met soms ontzettend lange afstanden, langs kleine dorpjes, groene bergen, over hobbelige wegen, in locale tuktuk of bussen..

Na Thailand ben ik de grens overgestoken naar Laos.De meeste touristen/backpackers nemen hier een twee daagse boottocht over de Mekonrivier naar Luang Prabang (ergens meer naar het midden van Laos). Ik wilde graag meer in het noorden beginnen en ben in de Luang Nam Tha provincie gestopt. Deze provincie staat bekend om zijn mooie Bergen, dichte jungle en verschillende volkstammen. Goeie reden dus voor een drie daagse jungle trekking!

Jungletrekking
Onze groep bestond uit een stel uit Amsterdam, een man uit Italie, twee locale gidsen en twee damens uit een dorp die ons eten verzorgden. O m 8 uur smorgens begonnen we bepakt en bezakt aan de eerste dag. Aangekomen in een dorp hesen de vrouwen een grote zak met al het eten op hun rug met het handvat om hun hoofd. Ongeloofelijk hoe sterk de vrouwen hier zijn.
(Het valt me op dat je voornamelijk de vrouwen hier het zware werk doen: stenen verzamelen in de rivier, stukkn bos wegbranden en de verzorging van het eten en de kinderen).
De eerste dag hiken was echt mega zwaar en de zwaarste van alle dagen. De bergen die we beklommen waren heel erg stijl, het dalen was ook niet al te makkelijk aangezien ik soms aan takken moest hangen om niet naar beneden te vallen. Soms liep en we over paden, gleed iemand zijn voet uit en kon diegene zich maar net op tijd hervatten. Keek je naar beneden dan zag je een diepe afgrond. Keek je omhoog dan zag je alleen bladeren van de jungle, heerlijk omdat het zo warm was die dag en dit een beetje verkoeling gaf. Soms stopten we bij een beekje om onszelf op te frissen. Tijdens het eten legden we bananenbladeren op de grond en aten we stickyrijst (kleefrijst waar je met je handen een balletje van draait en in de saus of curry doopt) met verschillende Laoliaanse gerechten. De stokjes waar we mee aten waren van bamboo gemaakt. Het eten tijdens de trekking was heel traditioneel en niet te vergeten:lekker!
De eerste nacht hebben we middenin de jungle geslapen. In het donker zijn we nog even rond gaan lopen. Helaas geen wilde dieren gezien (op een afdruk van een klauw van een beer na), maar ontzetten kunnen genieten van de junglegeluiden en de rust van de natuur. De tweede nacht hebben we in een dorpje geslapen. Het dorpje bestond uit een aantal gezinnen met ontzettend veel kinderen, een kudde buffelo's, honderden kipjes en ganzennestjes, kleine zwarte hangbuikzwijntjes en hier en daar een poes of hond. Het dorp bestaat uit twee stammen (uit Laos en uit China) die de regering bij elkaar heeft gezet, zodat er een school gebouwd kon worden zodat alle kinderen in de buurt van een school waren om les te volgen. Met mijn sarong om me heen gebonden kon ik mezelf wassen in de rivier (waar alle locals zichzelf wassen). Ik kan me steeds beter aanpassen aan de Aziatische cultuur en schrik niet meer van de vieze w.c.'s, het wassen in een rivier of slapen tussen de muggen.
De trekking was een prachtige ervaring die mijn droom heeft uitlaten komen om ooit nog eens in een echte jungle te mogen lopen endaarbij gaat de opbrengst van de organisatie ook nog eens voor 1 derde naar het dorp.

Vervolgens ben ik een stuk naar het midden van Laos afgereist. Reizen is hier een stukje duurder en zeker minder comfortable als in Thailand. Zo zat ik in een bus als enige westerling. De bus werd voller en voller gepropt met mensen kinderen en tassen vol met eten. Aangezien er geen nee wordt gezegd als de bus vol zit worden er plastic tuinstoeltjes in het gangpad gezet en kinderen op schoot genomen. Na een lange vermoeiende busreis ben ik een nacht in een dorpje geweest waar ik de volgende dag een boot heb genomen naar , let op: Muang Ngoi. Een prachtige boottocht van vier uur over de rivier Nam Ou. Dat is een stuk smallere en kortere rivier dan de Mekonrivier. Een tocht die niet iedere backpacker neemt, omdat de Mekon toegankelijker is.

Muang Ngoi
In het dorp (dat alleen te bereiken is over de rivier en dus geen auto's rijden) ben ik vier dagen gebleven. Het eerste dorp was voornamelijk ingericht voor touristen. Leuke barretjes, restaurantjes en bungalow's met je eigen hangmat.een heerlijk ontbijt en dinnerbuffet voor 2 euro, waar iedereen bij een kwam. Vanaf dat dorp was er de mogelijkheid verschillende dorpen te bezoeken die verder het land in lagen. In het dorp waren vrouwen en mannen wol aan het spinnen, manden aan het vlechten en kleden aan het weven. Vrouwen in sarong wasten zich middenin het dorp bij de kraan, kinderen liepen in hun blootje rond en ook hier scharrelden kipjes in het rond. Samen met mijn reismaatje Marion (uit Frankrijk) hebben we een traditioneel feest bij kunnen wonen, omdat dat zich daar toevallig plaatsvond. Keiharde muziek, LaoLoa (zelfgebrouwen rijstwiskey) en eten maakte het feestje compleet. De redden voor een feestje was er eigenlijk niet, maar gezellig was het wel!

Luang Prabang
Samen met Marion ben ik naar Luang Prabang gereist. Dit is een mooie (door UNESCO beschermd), oude stad met overal prachtige tempels en gebouwen in Franse stijl. Overal kun je terecht voor een stokbroodje, scandinavische café's en Franse restaurants. We zijn een dagje naar een prachtige waterval gegaan, hebben om 6 uur smorgens de monnikken voedsel gegeven en een aantal tempels bezocht. Vervolgens ben ikzelf doorgereist naar Vientienne (de hoofdstad) waar ik drie dagen een beetje heb rondgesnuffeld en foto's gemaakt.

Kong Lo cave en Pakse

Toen het nieuwjaarsfeest in Laos begon, kon ik niet meteen door naar de plaats waar ik eigenlijk heen wilde, alle bussen waren volgeboekt door locals die het feest met familie wilden vieren. Uiteindelijk ben ik uitgkomen in Ban Kong Lo. Dit is een dorp die de Kong Lo cave bezit waar een rivier doorheen loopt. 7,5 km vaar je door een donkere grot om vervolgens aan de andere kant van de berg uit te komen waar weer een nieuw dorp is. Tegelijkertijd was het nieuwjaarsfeest in volle gang en hebben we dit met de mensen uit het dorp gevierd. Hier heb ik Jenny, Jonas, Willem, Marinanna en Sonja leren kennen (allemaal uit verschillende landen uit Europa). Aangezien het zo goed klikte en iedereen ongeveer hetzelfde plan had zijn we met zijn alle naar Pakse afreist. Weer op zo' n typisch Laos manier. De eerste 5,5 uur in een tuktuk pickup, waar vrouwen, mannen, kinderen en kippen worden ingeladen. Niets is te gek: kinderen krijgen de borst, mannen hangen aan de buitenkant van de tuktuk en nu en dan moeten we stoppen, omdat de tuktuk oververhit is. Vervolgens hebben we een andere bus genomen die ons na 7 uur in Pakse afzette, wat een tocht! De volgende dag hebben we uitgebreid het nieuwjaarsfeest gevierd (derde en laatste dag). De manier waarop zij dit doen is een stuk veiliger dan hoe wij nieuwjaar vieren. Hier worden de emmers met water gevuld, waterpistolen geladen en tuinslangen aangesloten. De muziekvolume knop opengedraaid en glazen Laolao bier uitgedeeld. Iedereen die op straat liep werd natgegooid, soms hele emmers water over je hoofd. Het valt me op hoe goed de sfeer is. Ook al is iedereen flink aangeschoten, niemand doet moeilijk, niemand maakt ruzie.

Geluk bij een ongeluk?
Een iets minder leuke ervaring was de rit op de brommer. Het plan was om met drie vrienden een rondrit te maken van drie dagen. Op de eerste dag ging het mis. Het probleem was dat 1 van mijn vrienden midden op de weg stopte om te kijken naar een dorp waar een feest gaande was. Mijn andere twee vrienden konden hem maar net ontwijken. Ik kwam als laatste aangereden, zag hem te laat, probeerde hem te ontwijken, maar hierdoor kwam ik in de berm terecht die vol lag met stenen. Ik ben met brommer en al over de grond gegleden en rolde een aantal meter van mijn brommer vandaan. Binnen no time stond het hele dorp om me heen. Niemand sprak engels, iedereen wilde mijn wonden zien en sommige raakten ze zelfs aan. Verschrikkelijk, op dat moment wilde ik alleen maar naar het ziekenhuis. Mijn vrienden hebben een tuktuk geregeld en samen met hen en twee locals ben ik naar het dorpsziekenhuis gebracht. Ook hier sprak niemand engels. Vier zusters begonnen mijn wonden aan alle kanten schoon te maken. (Ik had grote schaafwonden op mijn knie, arm, schouder en kleine wondjes op mijn handen). Mijn heup was er slechter aantoe. Hier hebben ze (zonder aankondiging of verdoving) met een botte naald, 8 hechtingen gezet. Op dat moment heb ik alles maar laten gebeuren, mijn vrienden hebben mijn hand vastgehouden en me afgeleid. Het was echt een hele shock, maar dat merkte ik pas achteraf na een paar dagen. We zijn terug naar de grote stad gegaan en hebben daar een luxe hotel genomen, met schone bedden, airco, een mooie badkamer, tv en koelkast. Hier heb ik me een paar dagen laten verzorgen door Jenni, zij was zo lief voor me en heeft elke dag mijn wonden schoongemaakt en me overal mee geholpen. Van normaal verband en steriel gaas hebben ze hier niet gehoord. Het meeste geode spul wat ik heb kunnen gebruiken kwam uit de ehbo koffertjes van andere backpackers. Daarnaast heb ik twee verschillende verpleegsters ontmoet (ook backpackers) die de voortgang van mijn wonden in de gaten hebben gehouden en uitleg gegeven hoe ik deze het beste kan verzorgen. Op dit moment is het een week geleden gebeurd, mijn wonden hebben eindelijk een korst (voorheen waren ze open, maar moest ik ze bedekken tegen vuil en insecten en plakten het verband steeds vast aan de wond, heel frusterend), de hechtingen zien er goed uit en kan ik over een dag of 4 verwijderen. Ik he been antibioticakuur en die slat ook goed aan! Geen ontstekingen gelukkig. Ik moet zeggen dat ik geluk bij een ongeluk heb gehad. De helm was namelijk gedeeltelijk doormidden, als ik deze niet gedragen had was het misschien we landers afgelopen. (er zijn hier maar weinig mensen die een helm dragen)

Zuid Loas: vierduizend eiland
Na twee dagen luxe in een hotel, werd het tijd om naar het zuiden af te reizen. Met hetzelfde groepje zijn we naar de vierduizend eilanden gegaan. Dit is een gedeelte in de mekonrivier waar allemaal kleine (onbewoond en zo klein dat je er soms overheen kan springen) bij elkaar liggen. Drie ervan zijn groot en bewoond. Ik bevind me op Don Det. Ik kan dit eiland omschrijven als een super chill relaxing place. Dat was net wat ik nodig had om te herstellen van mijn wonden. Ik doe dan ook niet veel hier. Mijn dagen bestaan voornamelijk uit ontbijten, internet, lezen, lunchen, kaarten, in onze hangmat liggen en eten bij het Indiase restaurant. (Want aangezien ik niet super onder de indruk ben van de Laos keuken, zijn we in de afgelopen tien dagen al zeker 6 keer India's gaan eten) De eerste avond hebben we met locals feest gevierd (er was iemand uit het dorp een jaar gelden overleden en dat werd hier groots gevierd), de tweede avond hebben we een groot kampvuur op het strand gemaakt (binnen no time zaten we daar met 30 andere backpacker), de andere avond was er een special avond op een organische boerderij, waar we voor 5 euro een stuk pizza en brood uit een klei oven kregen, met een lekkere salade en een stuk brownie als toetjes en we konden ook nog eens onbeperkt coctails drinken. Ik kom hier steeds weer mensen tegen die ik eerder al tegen ben gekomen. Zo speel ik weer een potje kaarten met Marion, maak ik grapjes met het Engelse Koppel die ik eerder heb ontmoet en maak ik ook weer nieuwe vrienden. De zonsondergangen zijn hier adembenemend. Aan de ene kant gaat de zon onder, aan de andere kant zie je bliksem door de wolken en soms worden we verkoelt met een flinke regenbui. Van mij mag het, overdag is het soms 40 graden en kan ik maar weinig doen, dus als het savonds afkoelt is iedereen weer fit en blij en kan de avond beginnen! Ik vermaak me hier prima, maar toch wordt het tijd verder te gaan. Morgen vertrek ik met Jonas naar Combodja. De anderen gaan allemaal naar andere bestemmingen.

Het wordt tijd om Laos vaarwel te zeggen. Ik heb Laos als zeer puur en ongerept ervaren. Er is nog maar weinig invloed van toerisme op sommige plaatsen. Hierdoor heb ik veel meer contact gehad met de locale bevolking. Mensen nodigen je uit om samen te eten en te drinken en zijn super vriendelijk. Ik ben onder de indruk geraakt van de primitieve omstandigheden waarin mensen leven. Ik ben onder de indruk van de prachtige natuur en de mooie rivieren.

Ik ben nu bijna drie maanden onderweg en heb nog een lange tijd te gaan. Het soloreizen vergaat me uitstekend. Er zijn zoveel mensen alleen aan het reizen (nog meer dan koppels), waardoor ik eigenlijk nooit alleen hoef te zijn (tenzij ik daar zelf voor kies) en ik kan mijn plan zo vaak bijstellen als ik wil. Ik loop op dit moment een beetje achter op schema, dus ik ga het niet meer halen om eind mei naar Australie te vliegen. Daarnaast vind ik Azie nog veels te leuk en het is goedkoop. Ik blijf dus nog een tijdje in Azie J

Voor iedereen in Nederland (of waar dan ook) heleboel groetjes, liefs en peace!