Hallo daar
Ik ben gevallen...als een blok! Voor Cambodja!
Wat een ontzettend prachtig en interresant land. Ik kan op dit moment zeggen dat Cambodja het land is dat tot nu toe het meest mijn hart geraakt heeft.
Op het moment dat ik Cambodja inreed voelde het meteen vertrouwd. Eindeloos lange grasvelden met een helder blauwe hemel en dikke donzige wolken die me aan Nederland doen denken. Her en der staan hoge palmbomen te wuiven in de wind. De huizen doen me denken aan de huizen in Laos. Gemaakt van hout, op stelten, maar nu met een lange loopbrug naar de weg. De huizen hebben vaak grote ramen of de deur staat open, zodat je naar binnen kan kijken. De mensen leven op de grond en gebruiken haast geen stoelen of hoge tafels zoals wij doen. Onder het huis is een grote beschutte ruimte dat vaak gebruikt wordt als garage/werkplaats of als leefplaats met een hangmat, waar men vaak zit om te eten, tussen de scharrelende kipjes.?Het valt me op dat de koeien hier totaal anders zijn dan in de andere landen. In Laos zag je voornamelijk waterbuffelo´s. Hier zie je enorme grote magere witte koeien. De kinderen zijn hier heel open, vrolijk en energiek. Als zij een westerling zien, beginnen ze luid te roepen en te zwaaien, soms rennen ze achter de bus of tuktuk aan. Het is grappig om de reactie van de tieners te zien, soms zijn zij net zo onder de indruk en beginnen ze te zwaaien, maar realiseren zich dan dat dat stom is ofzo en reageren ineens heel cool
Mijn avontuur is begonnen in de hoofdstad: Phnom Penh. Zoals de loneley Plannet (mijn reisgids) omschrijf: PP (Phnom Penh) is exotic, chaotic, it´s beguiling, it´s destressing, it´s compulsive, it´s repulsive. En daar ben ik het helemaal mee eens. PP is een grote stinkende stad met ontzettend veel tuktuk-drivers die je voortdurend aanspreken met : Ms, you tuktuk? Soms staan er vier tuktukdrivers aan de overkant van de weg al te zwaaien en te roepen om je aandacht te trekken. En als je `no thank you`zegt, vragen ze nog waar je heen gaat en of je naar een of andere attractie wilt. De geur in deze stad is heel speciaal. In eerste instantie dacht ik dat het een of ander Khmer (Cambodja) gerecht wa, maar later kwam ik erachter dat dit de geur van rottend afval was, dat aan de kant van de straat op een hoop wordt gegooid.(en later netjes wordt opgehaald door een vuilniswagen) Op straat kom je een hoop bedelaars tegen. Kindjes zonder schoenen houden hun hand op en vragen een dollar, anderen verkopen zelf gemaakte armbandjes. Bejaarden en gehandicapten houden hun hand op en kijken je smekend aan om een paar centen. Cambodja is heel sterk in zijn hulpverleningscircuit. Er zijn ontzettend veel organisaties die zich inzetten voor een betere toekomst voor kinderen, prostituee´s en gehandicapten. Je kunt eten in restaurants die bijvoorbeeld (voorheen dakloze) meiden en jongens in dienst hebben om hen op weg te helpen in de horeca-industrie, of verwaarloosde vrouwen helpen te re- integreren en sommige restaurants fungeren als training centrum voor jeugd die voorheen op de vuilnisbelt rondscharrelden in de hoop iets te vinden dat zij kunnen verkopen. Aangezien er veel drugsgebruik onder de daklozen is (voornamelijk lijmsnuivers, wordt het afgeraden om geld te geven. Op mijn manier probeer ik een steentje bij te dragen door mijn lege plastic flessen te verzamelen en weg te geven (hier krijgt men geld voor), een andere keer had ik een soep met vlees gekregen inplaats van vegetarisch en heb ik dit aan een bedelende vrouw gegeven en een andere keer laat ik mijn restjes inpakken om weg te geven.
Maar ondanks al die armoede, stank en onrust in deze stad maakt het een enorme indruk op me. De mensen zijn zo ontzettend vriendelijk, behulpzaam en. Als men in Laos mijn wonden op mijn armen zag (van het ongeluk) wezen ze ernaar en zeiden ze direct: 'motorbike'? En als ik dit bevestigde dan begonnen ze direct te lachen. Hier komen ze naar mij toe en vragen ze wat ik op mijn armen heb. Als ik ze verteld dat ik een ongeluk gehad heb, zeggen ze: ' I´m so sorry for you' en vragen ze hoe het nu met me gaat. De mentaliteit onder de bevolking is hier heel anders.?Omdat Cambodja zo´n heftige geschiedenis heeft vond ik het belangrijk een kijkje te nemen op the killing fields. Tijdens de Khmer Rouge (1975 tot 1979) is er 1 vijfde deel van de gehele Cambodjaanse bevolking geexecuteerd en begraven in massagraven. Dit gebeurde nadat zij als slaven hebben gewerkt op het land. Hier kregen zij bijna niets te eten terwijl ze extreem lange dagen werkten. Artsen, leraren, ministers en andere intellectuelen werden opgepakt. Evenals mensen die ervan verdacht werden tegen de regime van de Khmer Rouge te zijn. Veel van de resten zijn opgegraven en liggen nu verzameld in een mausoleum, als een soort herdenkingsmonument, ook wel de Killing Fields genoemd. Met een apparaatje en oordopjes werd je rondgeleid op het terrein, er werd uitleg gegeven bij de verschillende graven, verhalen verteld door overlevenden en muziek gespeeld die speciaal gecomponeerd was. Het was een indrukwekkend en emotionele dag. Ik realiseerde me dat deze tragedie zich nog helemaal niet zolang geleden heeft afgespeeld en dat er een heleboel Cambodianen van middelbare leeftijd en ouder dit van heel dichtbij hebben meegemaakt en waarschijnlijk een heleboel familie hebben verloren. Hierdoor maakt het zo´n grote indruk op me dat de bevolking zo optimistisch en vriendelijk is, terwijl ze door deze tragedie ook verbitterd en pessimistisch kunnen zijn.
Na een paar dagen zijn we naar Siem Riep gegaan. (Ik zeg we, omdat ik al een tijdje samen met Jonas aan het reizen ben. Jonas komt uit Noorwegen en aangezien we dezelfde kant op gaan en toch wel maatjes zijn geworden, hebben we besloten een tijdje samen te reizen.) ?Siem Riep is populair om de vele tempels van Angor. Angor Watt is is het grootste religieuze gebouw van de wereld. De Khmer bevolking noemt het ook wel de hart en ziel van Cambodja. Natuurlijk wilde ik daar graag een kijkje nemen en voornamelijk mooie foto´s schieten. De eerste dag heb ik de stad verkent, de markt bezocht en lekker goedkoop kunnen eten en drinken. Die avond kwam ik Mariana tegen die ik eerder in Laos gedag had gezegd. Gelijk plannen gemaakt voor de volgende dag: Een vegetarische Cambodjaanse kookcursus. De Khmer keuken is niet zo divers als die van Thailand, maar zeker bijzonder door zijn Amok (een soort curie). We hebben geleerd om verse (niet gefrituurde) loempia´s (ook wel freest spingrolls genoemd), papaja salade (de groente variant, dus geen fruit salade) en Amok te maken. Mijn kookervaring wordt steeds uitgebreider, dus als ik terug ben staat er heel wat op jullie te wachten (maar wel spicy hoor). De volgende dag hebben we een tuktuk- drijver ´gehuurd´ en zijn we zonsopgang gaan kijken bij de Angor Watt tempel. We zijn om 4 uur opgestaan en hebben samen met vele andere toeristen deze spirituele ervaring mogen meemaken. Daarna hebben we nog twee andere hele mooie bijzondere tempelcomplexen bekeken. Een complex met eeuwenoude bomen die om de tempels heen groeien, prachtig! Daarna zijn we een paar uurtjes terug naar het hotel gegaan, velen te warm en uitgeput om een hele dag rond te slenteren, dus om 4 uur kwam onze tuktuk- driver ons weer oppikken voor de zonsondergang. Die was helaas minder spectaculair doordat er een dik wolkendeken de zon bedekte. Gezellig genoeg kom je dan toevallig weer reizigers tegen die ik tijdens mijn reis al voor de derde keer tegen het lijf ben gelopen.
Na Phnom Penh en Siem Riep werd het tijd om wat meer van het platteland te zien. We zijn naar Battambang gegaan. Ook dit is een grote stad, maar heeft een mooie omgeving daarbuiten. Ik wilde graag wat meer van de bevolking zien dus zijn we met een tuktuk-driver door de dorpjes gereden en hebben we kunnen zien hoe de families zichzelf onderhouden door hun eigen onderneminkjes. Zo heb ik kleine familie bedrijfjes gezien die stickierijst als dessert maken, hoe bananenchips wordt gemaakt en hoe zij rijstpapier maken (voor de freest spingrolls). Dit laatste bedrijfje maakte enorme indruk op me. De moeder van het gezin zat op haar knieën, keer op keer hetzelfde ritueel uit te voeren. Hangend boven dampende, hete platen, zonder te stoppen. DE tuktuk- drijver vertelde dat deze vrouw elke dag werkt en alleen stopt als de ingrediënten op zijn. Ze werkt zelfs als ze ziek is. Maar het hele gezin helpt mee: vader doet zijn aandeel in het ritueel, anderen maken het eten klaar en de kinderen kunnen naar school, omdat er inkomsten zijn. Naast het rijstpapier, drogen zij ook dunne plakken mango in de zon, zodat dit een plakkerige plak wordt en lekker is om aan te knabbelen (althans dat vind ik!) Verder hebben we een ritje gedaan op een treinrails met een bambooplatteau. Deze rails loopt van dorp naar dorp tussen de weilanden door en werd voorheen gebruikt door de bevolking om goederen naar elkaar te vervoeren. Nu is het een trekpleister voor toeristen en wordt hier geld mee verdient. s´Middags weer even een siësta/filmpje kijken/ afkoelen/ lunchen en daarna onze middag benut door een tempel en een wijngaartje te bezoeken Het was heel gezellig om met de tuktuk-driver op te trekken. Je leert op die manier de cultuur kennen en we hebben heel wat afgelachen!
Op dit moment ben ik weer in Phnom Penh, wat zeker niet de bedoeling was. Ik wilde graag naar het zuiden, de verlaten stranden van Cambodja bezoeken. Het leek me alleen een goed idee om eerst even naar het ziekenhuis te gaan, aangezien mijn wond in mijn heup nog steeds niet beter was. In Siem Riep hadden ze al drie hechtingen verwijderd, maar de andere vier zagen er zeker niet goed uit. Inplaats van even naar de dokter gaan, ben ik hier nu al 5 dagen. De dokter heeft alle hechtingen verwijderd en mijn wond goed schoongemaakt (serieus wat een verschrikkelijke pijn!), de dag erop heeft hij het helemaal leeggehaald, omdat er zoveel push inzat. Gelukkig gebruikte hij toen wel verdovingsmiddelen, want ook dit was een heftige ingreep. De wond was op dat moment weer net zo open als voorheen. Ik slik nu extra vitaminen, een stevige dosis antibiotica en maagbeschermers. Daarnaast let ik zelf goed op dat ik voldoende slaap, geen alcohol drink en gezond eet. Morgen zal de dokter mijn wond nogmaals behandelen, hij zal randen wat wegsnijden zodat de gezonde huis gehecht kan worden. Ik ga nu naar een privé-kliniek en heb een dokter die in Vietnam tijdens de oorlog in de jungle heeft gewerkt! Ik betaal dan wel iedere keer 50 dollar voor een afspraak (gelukkig heb ik een goeie verzekering) maar dan heb ik ook wat. Ik wil graag goed herstellen, want ik heb nog een lange reis voor de boeg. Na het hechten ga ik weer op pad en moet ik de wond iedere drie dagen verzorgen. Rond 23 mei moeten de nieuwe hechtingen eruit. Dit ga ik in Bangkok laten doen, want ook daar hebben ze prima ziekenhuizen.
Dat ik nu langer in Phnom Penh ben heeft ook voordelen. Zo hebben we een ontzettend goedkoop en goed vegetarisch restaurant gevonden met de heerlijkste wontonsoep ever! We komen hier iedere dag (voor lunch of dinner), kennen de stad voor een klein gedeelte op ons duimpje en heb ik een cool kralenwinkeltje gevonden waar ik mooie kralen heb gekocht en weer lekker aan het freubelen ben geslagen. Ach elke nadeel heeft zijn voordeel. Morgen weer op pad, kan niet wachten en ga ook weer wat mensen zien die ik eerder ontmoet heb!

Ik hou jullie op de hoogte! Ps foto´s van Laos staan nu ook online...

Liefs mirjam