Birthday

Hieperdepiep Hoera!

12 november was mijn verjaardag en ben ik 27 jaar geworden.
Ik heb een geweldige verjaardag gehad en dat had ik niet verwacht zover weg van huis!

s´ Morgens werd ik opgehaald door een vriend die hier in Derby woont en samen met een vriendin van hem (uit Melbourne) zijn we naar een natuurgebied gegaan waar een hele mooie Gorge is. Daar hebben we een wandeling gemaakt tussen hoge rotsen, over zand, langs een bijna opgdroogde rivier met kleine krokodillen, honderden vleermuizen in de bomen en een pittig heet zonnetje op ons bolletje. Schat dat het zo' n 45 graden was. Het was prachtig en gezellig.

s`Middags heb ik even lekker kunnen skypen met me zus, moeder en Anniepannie, heel gezellig :) Toen me huisgenoten thuiskwamen kreeg ik een bos rozen die ze namens Samantha hebben gekocht, samen met een kaar met lieve woorden van mijn beste vriendinnetje, alsof ze toch even bij me was die dag..Dank je wel lieverd! Van mijn ouders en zus heb ik een pakket gehad met wat nieuwe shirtjes, oorbellenen wat anderespulletjes uit NL die ik nodig had en natuurlijk hele lieve kaartjes en een mooie tekening van mijn lieve neefje Tobias!

Op een gegeven moment kwamen Jennie en Jes aan met een appeltaart met kaarsjes en hebben ze voor me gezongen. Ik heb een leuke kaart gehad, een kaars en mijn lievelings chocolade. Jum! Toen zijn we met zijn 7en uit eten gegaan en na het eten kreeg ik een mega coole Hello Kitty taart met kaarsjes die de serveersters kwamen brengen. Deze heb ik gehad van de vrienden met wie ik die ochtend naar de Gorge ben geweest. Die heb ik gelukkig mee kunnen nemen en we hebben dan ook voor de volgende drie dagen genoeg taart gegeten haha! Ik ben zo verwend door iedereen en ze hebben er echt voor gezorgd dat ik een geweldige verjaardag had en me ook echt jarig voelde.

Voor de rest gaat alles prima. Er is een nieuwe jongen bij ons komen werken\wonen voor een maand, omdat er een paar collega`s vakantie hebben. Nu is het nog drukker en gezelliger in het huis! Mijn baas wil heel graag dat ik langer blijf en wil me zelfs 3 dollar extra per uur gaan betalen. Ik krijg steeds meer verantwoordelijkheden (jaja ook in een tankstation kun je hogerop komen). Zo maak ik wat meer gerechten, heb ik die nieuwe jongen in gewerkt enz... Als ik hier nog drie maanden langer zou blijven heb ik wel echt heeeeel veel geld kunnen sparen, wat ik goed kan gebruiken in Azie en thuis..

Ach we zien wel hoe het allemaal loopt. Ik heb nu 2 dagen vrij en ga morgen een dagje naar Broome met Jes en haar vriend. Lekker uit eten, naar het strand en een beetje shoppen.

Ik ben happy!

Kus

Derby of all places!

Haaai iedereen

hier een update vanuit Derby.
Ik zit op de bank in onze bungalow. Buiten waait het hard, de palmbomen wiegen in de wind, de bladeren dwarrelen wild over de grond als kleine wervelstormpjes. IK zit met een kop warme koffie op de bank en de airco staat hard te loeien. Het is net of het herfst is.Ik wacht geduldig totdat ook ik de kaarsjes kan aansteken en het kerstgevoel langzaam tot me doordringt. Maar zodra ik buiten kom, zodra de schuifdeur maar een klein stukje openstaat is de realiteit daar. Het is hier stikheet! Stikheet wil zeggen 40 graden. Stikheet wil zeggen dat je niet op blote voeten naar buiten kan, dat je was binnen een half uur droog is en je moet opletten dat je kleding niet krimpt in de zon. Stikheet is de hitte die vanuit de grond je benen verwarmd en dat de douche altijd lauw is.

Vandaag had ik een vrije dag. Nadat ik lekker uitgeslapen was (8 uur is uitslapen voor mij, normaal gaat mijn wekker namelijk om 4.15!) heb ik een heerlijke lauwe douche genomen, een paar koppen thee naar binnen gewerkt om mijn vochtbalans weer op pijl te krijgen
en een goeie pannenkoek gebakken. Daarna heb ik een was gedraaid en ben ik begonnen aan mijn taak om de badkamer te schrobben.
Ik woon hier namelijk met nog twee backpackers. Een Engels\Duits koppel die net als mij in het tankstation werken. Naast onze bungalow hebben we nog een klein huisje op ons terrein waar een Australisch koppel woont. Zij werkt ook bij ons, hij legt vloeren.

Toen ik hier aankwam was het huis echt te ranzig voor woorden. Wat kunnen sommige backpackers toch zwijnen zijn! Gelukkig dachten me huisgenoten (die een paar dagen voor mij aankwamen) er ook zo over en hebben we samen twee dagen schoongemaakt. Ik heb nog nooit zoiets ranzigs gedaan: kakkerlakken, spinnen, stof, plak...alles hebben we moeten trotseren, maar dan hebben we ook wat. We durven eindelijk van de borden te eten en op de bank te zitten.

Morgen moet ik weer werken. Ik werk 6 dagen per week tussen de 8 en 10 uur per dag. Zoals ik al zei heb ik meestal ochtenddiensten. Ik had nooit gedacht dat ik dat aan zou kunnen om zo vroeg op te staan, maar het gaat me prima af. Ik ben namelijk al om 1, 2 of soms 3 uur klaar.
Dan heb ik alle tijd om een tukkie te doen of te gaan zwemmen in het zwembad.
s'Ochtends is het al druk in het tankstation. Om 5 uur begint het leven hier voor de meeste mensen, vooral de gasten die buiten werken maken lange dagen. Ik verkoop dan ook al rond die tijd red bull, bacon and egg toasties en sigaretten. Om 8 uur vliegen de eerste bakken friet al over de toonbank. Sommige diehards werken al om 6 uur een kaasworst naar binnen, charming!
Ookal moet ik echt de meest ranzige dingen doen (ik werk veel met vlees en aangezien ik dat zelf niet eet was dat wel een dingetje waar ik me overeen moest zetten), heb ik het onzettend goed naar me zin! Ik heb zulke relaxte collega`s, ken zo ongeveer het hele stadje (iedere dag komen dezelfde werkmannen, taxidames en buschauffeurs), mijn baas is chill, vertrouwd ons en leent ons zijn auto, iedere avond zitten we met zijn alle bij elkaar voor een biertje, een potje kaarten, een filmpje en om samen te koken\eten. Vorige week was Jes jarig (de Australische chick) en hebben we dat twee dagen uitgebreid gevierd, taart voor dr gebakken, cadeautjes gegeven, gezongen (hieperdepiep hoera was wel de leukste die ze ooit gehoord hebben) en mocht ze de hele dag met een birthdaygirl spelt lopen op het werk.

Vorig weekend ben ik met Jennie (duits) en Jamie (engels) naar Broome geweest. Het feest ging bijna niet door aangezien de weg was afgesloten en de politie heel vaag deed. Derby heeft maar 1 hoofdweg dus iedereen zat hier vast! Wij balen natuurlijk, hadden er helemaal op verheugd, want dit was waarschijnlijk het enige weekend dat we alledrie weg konden. Wij naar het zwembad gegaan en ondertussen mocht de radio daar heel hard aan zodat we het nieuws konden horen. Uurtje of drie kregen we te horen dat de weg weer vrij was! Het bleek om een moord te gaan, das niet erg fijn om te horen!!
Maar goed, wij naar Broome, wat een heerlijke stad. Eindelijk weer normale facaliteiten, lekker strand, mooie zee, clubs, restaurants. We hebben heerlijk genoten!
Mijn eerst keer in een backpackers hostel was ook niet verkeerd! Wel mega duur, maar een mooi zwembad en schone bedden. Genoten van een mac flurrie en een heerlijk broodje van subway (Sam jij zou hetzelfde hebben gedaan he;) en we hebben ook Thais gegeten. Ik heb het meest genoten van het strand en de zee! Als een klein kind heb ik in de golven gespeeld, heerlijk!

Komende weken staan in het teken van mijn verjaardag (12 nov), kerst, oud en nieuw en hard werken. Mijn plan was 3 maanden hier te blijven. Nu blijf ik waarschijnlijk eenmaandje
langer. Dit omdat ik het hier zo goed naar me zin heb, zulke lieve mensen om me heen heb en goed geld verdien!Ik spaar een heleboel en dat komt strax allemaal van pas
tijdens het rondreizen hier en in Azie..

Ik hoop dat jullie het nog steeds boeiend vinden om alles te lezen wat ik meemaak, krijg niet zoveel reacties namelijk geen idee dus of mensen het nog volgen.
Maar voor degene die dat wel doen, bedankt :) Dan ga ik er nog even mee door!

Cheers mates!

Werk aan de winkel!!

Hello mates,

even een korte update!
Maandag verlaat ik Darwin om in Derby te gaan werken. Derby ligt in West Australie, 2 uurtjes boven Broome. Via Gumtree (soort marktplaats) heb ik een baantje gevonden in een restaurant van een BP tankstation. Ik ga daar in de keuken werken: sandwiches maken, koffie zetten en beetje koken, frituren, dat soort dingen. Ook help ik klanten, moet ik serveren en houd ik de boel schoon. Ik kan er 40/50 uur per week aan de slag en woon er om de hoek. Er zijn altijd backpackers in dienst met wie ik ook samen ga wonen, heb er zin in!

In de supermarkt waar ik momenteel nog werk is het behoorlijk aanpoten! Ik heb de afgelopen 2 weken bijna 40 uur kunnen werken. Het is lekker druk en gezellig met mijn collega's en klanten. Helaas zeg ik iedereen alweer goodbye na twee weken...Mijn manager zal naar de winkel in Derby bellen zodat ik daar ook altijd nog aan de slag kan als dit werk me niet zou bevallen.Geloof dat ie wel tevreden over me was :)

Zo dus alles gaat op rolletjes, als ik deze maandjes door werk zit ik ver boven me budget en kan ik zorgeloos verder reizen.

Morgen laatste dagje bij Woolies, nog ff een Aziatisch hapje doen bij de Warf met Jannie en wat collega's, me tas inpakken en boterhammen smeren voor een 20 uur durende reis met de bus. Zo ik schrok wel ff van de prijs hey! Een kaartje kostte me 350dollar, das bijna 280 euro! InThailand betaalde ik 12,50 euro voor een evenlange reis (maar dan loop je wel het risico een ongeluk te krijgen, slik!)

Cheers!

Australie so far..

Dag lieve trouwe lezers,

het is alweer een maand geleden dat ik aan ben gekomen in Darwin, Australia. De tijd vliegt..

Op dit moment zit ik aan de keukentafel bij Jannie. Ik heb net een introductie achter de rug voor een baantje bij Woolworths (een welbekende supermarkt) waar ik komende weken centen ga verdienen als.....jawel: vakkenvuller!!!
Want 1 ding heb ik in de afgelopen dagen wel geleerd, wees niet te kieskeurig met baantjes aannemen. En daar tegenover staat een salaris van 18,60 euro per uur, dus waar hebben we het over :) Het zal een tijdelijk baantje zijn, want ondertussen ben ik bezig met een job waar ik voor drie maanden aan een gesloten, 40 uur per week kan gaan werken, daar zit accomodatie bij. Dat is ongeveer 2 dagen reizen hier vandaan, ergens aan de westkust in the middle of nowhere, waardoor ik ook weinig centen kan uitgeven, maar waar ook weer andere backpackers werken en ik dus weer nieuwe mensen ga ontmoeten. Tegen de tijd dat ik daar meer over weet zal ik meer vertellen...

De afgelopen weken voelden voor mij als vakantie. Uitslapen, naar het strand, marktjes bezoeken en lekker eten. Jannie was ook vrij dus we hebben samen veel tijd door kunnen brengen. Ik heb haar vrienden leren kennen, haar verjaardag gevierd en we zijn een paar dagen naar het Kakadu National park geweest.

Darwin kan ik omschrijven als een smeltkroes van verschillende culturen. Hier komt Azie samen met Australie. Mensen uit Thailand, de Filipijnen en India hebben zich hier gevestigd en maken de stad kleurrijk met hun heerlijke eten en uitnodigend door hun gastvriendelijkheid. Na mijn trip door Azie kun je je voorstellen dat ik helemaal uit me dak ging toen Jannie me vertelde dat er in het weekend verschillende markten zijn waar je Aziatische gerechten kunt eten. Van mijn favoriete mangosalade tot heerlijke noodlesoep met tofu! Wat een herinneringen kwamen weer boven, wat miste ik Azie weer! (Vanaf hier kun je ook goedkope vluchten naar Azie boeken) Maar helaas, Darwin is de duurste stad van Australie en de prijzen die je hier betaald zijn niet (iedere week) weggelegd voor een backpacker. Het is hier echt belachelijk duur hoor. Ik denk dat je voor alles het dubbele betaald als de Nederlandse prijzen. Dit komt doordat Darwin in het meest noordelijkste puntje van Australie ligt, ver van de andere steden. Alles moet dus worden geimporteerd. Het ligt dus ook het dichstbij Indonesie en dat is te merken aan het tropische klimaat. Darwin kent geen seizoenen, alleen een droog en een nat seizoen. Op dit moment zitten we in hoe ze het hier noemen: the bild up. Dat betekent dat we naar het regenseizoen gaan: hitte en regen en hoge luchtvochtigheid! Op dit moment is het rond de 33 graden buiten!
Dan denk je waarschijnlijk, dan ga je toch lekker naar het strand, lekker zwemmen? Nope, onmogelijk! Hier zitten namelijk niet alleen haaien in de zee, maar ook (zout water) krokodillen! Maar ik ga wel naar het strand en dip mezelf zo nu en dan in het water om af te koelen, maar zwemmen? Nee... na mijn ontmoeting met een dode haai (waarschijnlijk aangevreten door een krokodil) op het strand waag ik me niet in het diepe (zie foto)

Afgelopen week heb ik in het kakadu national park doorgebracht. Samen met een vriend van Jannie (Toby), zijn dochter (Amber) en Jannie. Wat een ongeloofelijk mooie ervaring was dat zeg. Niet alleen het park was prachtig: watervallen, landschappen die iedere paar honderd meter veranderen, verschillende vogels, mooie zonsonder- en zonsopgangen. Ook het kamperen in een swag (een soort ruime slaapzak met een net van gaas waar je doorheen kan kijken en de maan en sterren dus heel goed kunt zien) was geweldig! Ik voelde me zo 1 met de natuur. En wat is een ervaring als dat zonder een klik tussen de personen die erbij betrokken zijn? Met zijn vieren hebben we het ontzettend goed gehad, we hebben gelachen, goeie gesprekken gehad, afgewassen, eten gekookt, verhalen verteld over onze levens en ga zo maar door..

Ik moet toegeven dat ik soms een beetje worstel met het feit dat ik hier ben. Ik ben namelijk niet aan het backpacken (zoals ik in Azie deed) en die avonturen mis ik een beetje. Hier ben ik meer gesetteld en heb ik een patroon in de dingen die ik doe. Maar na zo' n week kamperen, waar je weer nieuwe mensen ontmoet en ervaringen met elkaar deelt, laat me weer inzien waarom ik hier ben en realiseer ik me dat ik gewoon moet genieten van het moment dat ik nu beleef. Binnen elkele weken zal ik wel weer verder trekken, nieuwe avonturen beleven, een hoop geld verdienen (zodat ik nog meer avonturen kan beleven) en een ander deel van Australie ervaren. Tot die tijd ben ik een nieuwe member of Woolies :) Zo en vanavond maar is karaoke met mijn nieuwe collega's, ha!

In Holland alles goed???

Love, Mirjam

Morgen begint het vervolg!

Molenpannenkoeken van pa gegeten Check!
Twee geheelde sleutelbenen Check!
Nieuw paspoort Check!
'afscheidsfeestje' Check!
Opblaaskrokodil Eeeh nee...

Drie maanden geleden was ik er heel anders aan toe. Verward, moe en verzwakt kwam ik aan in Nederland. Ik baalde enorm van mijn onverwachtse terugkeer. Ik probeerde in de travelmood te blijven: at alleen tofu en rijst, zat als het kon in de zon, droeg mijn lange rokken en wijde broeken en sprak op facebook dagelijks met mensen die ik tijdens mijn reis had ontmoet..

Mijn zaadjes uit Thailand had ik gepland en na een aantal weken kwam de Thaise basilicum open mooie bloemen uit. Het houten vogeltje uit Bangkok zag ik iedere dag op het bakon, vrolijk met zijn staartje draaien in de wind. Samen met Samantha maakte ik fresh springrolls zoals ik geleerd had in Thailand. Door bezig te zijn met die plantjes keerde beetje bij beetje mijn positiviteit terug. Mijn sleutelbenen genazen en ik begon weer af en toe te werken. Toen ik ook weer wat geld ging uitgeven, kon ik weer wat leuke dingen doen (festivalletje, etentje, weekje Amsterdam). Ik genoot van het feit dat ik mijn zus elke dag kon zien, mijn neefje iedere dag om me heen had en in sommige vriendschappen kon investeren nu ik alle tijd had.

En dan komt de dag waar ik zolang op heb gewacht! Morgen vertrek ik naar Singapore, waar ik één dag ga genieten van Azie. De mensen, het eten, de geur op straat...alles wat ik zo gemist heb afgelopen weken. Na een stop-over van 14 uur vlieg ik door naar Australie. Ik kan niet wachten om de zon op me huid te voelen branden, die relaxte Ozzies om me heen te hebben en Jannie weer te zien! Hoe mijn reis gaat verlopen is ook voor mij weer een verassing. Ik kan geen antwoord geven op de vraag hoelang ik deze keer weer wegblijf. Maar ik hoop nu niet binnen vier maanden terug te zijn vanwege een ongeluk.

Ik hou jullie op de hoogte....

Liefs Mirjam

Mijn reis krijgt een vervolg!

Vorige week heb ik een nieuw ticket geboekt. Op 6 september vlieg ik Naar Australie, waar ik mijn reis ga voortzetten. Ik heb een werkvisum voor een jaar waar ik zeker nog gebruik van wil maken. Na Australie wil ik zeker Indonesie en India bezoeken, dat staat in ieder geval op de planning, maar je weet nooit hoe het loopt ;)

Ik wil iedereen bedanken voor de lieve berichtjes, kaarten, bloemen en telefoontjes. Het doet me echt goed om te weten dat jullie met me meeleven en aan me denken.

Liefs Mirjam

onverwachts bezoek

Hier even een kort berichtje en dan niet vanuit Azie, maar helaas vanuit Nederland.
Velen van jullie hebben vast wel gehoord wat er vorige week gebeurt is in Cambodja.
De dokter had me eindelijk toestemming gegeven om door te reizen naar Thailand. Ik heb namelijk twee volle weken in Phnom Penh (hoofdstad van Cambodja) moeten blijven om de dokter te bezoeken. De dokter heeft iedere twee dagen mijn wond aan mijn heup verzorgd, schoongemaakt en opnieuw gehecht.

Die twee weken heb ik er het beste van gemaakt. Veel gerust natuurlijk, maar ook naar de bioscoop geweest en ben lekker uit eten geweest. Ik heb in die twee weken het dagelijksleven kunnen ervaren. De locals in de straat begonnen me te herkennen, vroegen hoe het in het ziekenhuis ging en maakten iedere dag een praatje met me. Ik heb me geen moment eenzaam gevoeld. Het was gewoon even een break om te herstellen voor de komende maanden..

Na twee weken mocht ik dan eindelijk doorreizen. Samen met Jonas heb ik gelijk een busticket geboekt naar Bangkok. Om half 1 s'nachts zouden we worden opgehaald en met een slaapbus de grens oversteken.. Dit is allemaal anders gelopen dan we verwacht hadden.

Na drie uur rijden schrok ik wakker, omdat de bus als een idioot met volle vaart van de ene kant van de weg naar de andere kant slingerde. Je voelde gewoon dat de buschauffeur de grip op de weg kwijt was. Ik zat aan de rechterkant van de bus aan het gangpad, de bus is op zijn linkerzij omgeklapt en ik ben vanuit mijn stoel op het raam geklapt, dat inmiddels op de grond lag. Op dat moment weet ik even niks meer en Jonas zei dat ik wel mijn ogen open had maar nergens op reageerde. Na een tijdje zijn we door de voorruit naar buiten geklommen (die was ingetrapt om naar buiten te kunnen). We hebben met zijn alle twee uur langs de kant van de weg gewacht op ambulances. De buschauffeur was inmiddels weggerend...Heel bizzar!

Gelukkig is er niemand overleden, maar er waren wel wat mensen met grote hoofdwonden en mensen die aan slangen lagen. Sommige mensen waren heel erg in shock, herhaalden steeds hetzelfde of bewogen heel zenuwachtig met hun armen en benen. Op dat moment was ik vooral bezorgd om mijn hechtingen, ik was bang dat ze gesprongen waren en al het werk voor niets was geweest. Daarnaast had ik heel veel pijn in mijn schouders, maar ik dacht dat het van de klap was gekomen. Het ziekenhuis was heel primitief dus er was geen rointgeapparatuur om foto's te maken. Ze hebben mijn wond alleen een nieuw verbandje gegeven, want op dat moment waren er mensen die hun hulp veel harder nodig hadden.

Na een aantal uren wachten is er een andere bus gekomen, die ons naar de grens heeft gebracht (zelf die bus had nog panne en moesten we overstappen naar een andere bus!)

In Bangkok kwamen we heel laat aan dus zijn we meteens gaan slapen. De volgende dag ben ik naar een goed ziekenhuis gegaan. Daar hebben ze me uitstekend geholpen, de hechtingen waren oke en mochten eruit. Toen hebben ze voor de zekerheid foto's gemaakt van mijn schouders, aangezien de pijn zo erg was. Toen ze vertelde dat allebei mijn sleutelbenen gebroken waren, wist ik niet wat ik hoorde. De dokter zei dat ik minstens 6 weken niks mag overbelasten, geen tassen mag dragen en dus niet verder reizen...

Op dat moment heb ik besloten om terug naar huis te gaan. Niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk had ik behoefte aan mijn familie en vrienden om me heen. Ik was het zat om ergens te moeten wachten om te herstellen en daarnaast zou Jonas naar huis terug vliegen dus zou ik na een paar dagen weer alleen zijn. Ik kon alleen niks, me niet aankleden, wassen, mijn haar kammen..Er zat dus niks anders op.

Meteen contact gezocht met mijn verzekeringsmaatschappij en die hebben aangeboden mijn ticket te vergoeden, maar boden ook aan die van Jonas te betalen zodat hij met mij mee kon reizen naar Amsterdam en me met mijn tassen te helpen. Dit hebben we natuurlijk aangenomen en na 6 dagen Bangkok zijn we naar Nederland gevlogen. Jonas is nog 1 dagje in Gorkum komen kijken en is gisteren naar een vriend in Amsterdam vertrokken. Ik ben ontzettend dankbaar voor alles wat hij voor me gedaan heeft!

Hoe het nu verder gaat weet ik nog niet. Ik heb nog steeds mijn werkvium voor Australie en daar wil ik zeker nog gebruik van maken. Eerst maar is opknappen en de zomer in Nederland vieren...

Jammer dat het zo heeft moeten lopen, raar dat ik zoveel rottigheid heb meegemaakt in een korte tijd. maar gelukkig is er ook zoveel moois geweest en heb ik zoveel goeie herinneringen! Ik ga niet bij de pakken neer zitten en zie het als een korte break van mijn reis, straks mag ik gewoon weer verder :)

Dit was het dan even voor nu, zodra ik nieuwe plannen heb post ik weer een verhaaltje..

Liefs Mirjam

Cambodja, het land met vele gezichten

Hallo daar
Ik ben gevallen...als een blok! Voor Cambodja!
Wat een ontzettend prachtig en interresant land. Ik kan op dit moment zeggen dat Cambodja het land is dat tot nu toe het meest mijn hart geraakt heeft.
Op het moment dat ik Cambodja inreed voelde het meteen vertrouwd. Eindeloos lange grasvelden met een helder blauwe hemel en dikke donzige wolken die me aan Nederland doen denken. Her en der staan hoge palmbomen te wuiven in de wind. De huizen doen me denken aan de huizen in Laos. Gemaakt van hout, op stelten, maar nu met een lange loopbrug naar de weg. De huizen hebben vaak grote ramen of de deur staat open, zodat je naar binnen kan kijken. De mensen leven op de grond en gebruiken haast geen stoelen of hoge tafels zoals wij doen. Onder het huis is een grote beschutte ruimte dat vaak gebruikt wordt als garage/werkplaats of als leefplaats met een hangmat, waar men vaak zit om te eten, tussen de scharrelende kipjes.?Het valt me op dat de koeien hier totaal anders zijn dan in de andere landen. In Laos zag je voornamelijk waterbuffelo´s. Hier zie je enorme grote magere witte koeien. De kinderen zijn hier heel open, vrolijk en energiek. Als zij een westerling zien, beginnen ze luid te roepen en te zwaaien, soms rennen ze achter de bus of tuktuk aan. Het is grappig om de reactie van de tieners te zien, soms zijn zij net zo onder de indruk en beginnen ze te zwaaien, maar realiseren zich dan dat dat stom is ofzo en reageren ineens heel cool
Mijn avontuur is begonnen in de hoofdstad: Phnom Penh. Zoals de loneley Plannet (mijn reisgids) omschrijf: PP (Phnom Penh) is exotic, chaotic, it´s beguiling, it´s destressing, it´s compulsive, it´s repulsive. En daar ben ik het helemaal mee eens. PP is een grote stinkende stad met ontzettend veel tuktuk-drivers die je voortdurend aanspreken met : Ms, you tuktuk? Soms staan er vier tuktukdrivers aan de overkant van de weg al te zwaaien en te roepen om je aandacht te trekken. En als je `no thank you`zegt, vragen ze nog waar je heen gaat en of je naar een of andere attractie wilt. De geur in deze stad is heel speciaal. In eerste instantie dacht ik dat het een of ander Khmer (Cambodja) gerecht wa, maar later kwam ik erachter dat dit de geur van rottend afval was, dat aan de kant van de straat op een hoop wordt gegooid.(en later netjes wordt opgehaald door een vuilniswagen) Op straat kom je een hoop bedelaars tegen. Kindjes zonder schoenen houden hun hand op en vragen een dollar, anderen verkopen zelf gemaakte armbandjes. Bejaarden en gehandicapten houden hun hand op en kijken je smekend aan om een paar centen. Cambodja is heel sterk in zijn hulpverleningscircuit. Er zijn ontzettend veel organisaties die zich inzetten voor een betere toekomst voor kinderen, prostituee´s en gehandicapten. Je kunt eten in restaurants die bijvoorbeeld (voorheen dakloze) meiden en jongens in dienst hebben om hen op weg te helpen in de horeca-industrie, of verwaarloosde vrouwen helpen te re- integreren en sommige restaurants fungeren als training centrum voor jeugd die voorheen op de vuilnisbelt rondscharrelden in de hoop iets te vinden dat zij kunnen verkopen. Aangezien er veel drugsgebruik onder de daklozen is (voornamelijk lijmsnuivers, wordt het afgeraden om geld te geven. Op mijn manier probeer ik een steentje bij te dragen door mijn lege plastic flessen te verzamelen en weg te geven (hier krijgt men geld voor), een andere keer had ik een soep met vlees gekregen inplaats van vegetarisch en heb ik dit aan een bedelende vrouw gegeven en een andere keer laat ik mijn restjes inpakken om weg te geven.
Maar ondanks al die armoede, stank en onrust in deze stad maakt het een enorme indruk op me. De mensen zijn zo ontzettend vriendelijk, behulpzaam en. Als men in Laos mijn wonden op mijn armen zag (van het ongeluk) wezen ze ernaar en zeiden ze direct: 'motorbike'? En als ik dit bevestigde dan begonnen ze direct te lachen. Hier komen ze naar mij toe en vragen ze wat ik op mijn armen heb. Als ik ze verteld dat ik een ongeluk gehad heb, zeggen ze: ' I´m so sorry for you' en vragen ze hoe het nu met me gaat. De mentaliteit onder de bevolking is hier heel anders.?Omdat Cambodja zo´n heftige geschiedenis heeft vond ik het belangrijk een kijkje te nemen op the killing fields. Tijdens de Khmer Rouge (1975 tot 1979) is er 1 vijfde deel van de gehele Cambodjaanse bevolking geexecuteerd en begraven in massagraven. Dit gebeurde nadat zij als slaven hebben gewerkt op het land. Hier kregen zij bijna niets te eten terwijl ze extreem lange dagen werkten. Artsen, leraren, ministers en andere intellectuelen werden opgepakt. Evenals mensen die ervan verdacht werden tegen de regime van de Khmer Rouge te zijn. Veel van de resten zijn opgegraven en liggen nu verzameld in een mausoleum, als een soort herdenkingsmonument, ook wel de Killing Fields genoemd. Met een apparaatje en oordopjes werd je rondgeleid op het terrein, er werd uitleg gegeven bij de verschillende graven, verhalen verteld door overlevenden en muziek gespeeld die speciaal gecomponeerd was. Het was een indrukwekkend en emotionele dag. Ik realiseerde me dat deze tragedie zich nog helemaal niet zolang geleden heeft afgespeeld en dat er een heleboel Cambodianen van middelbare leeftijd en ouder dit van heel dichtbij hebben meegemaakt en waarschijnlijk een heleboel familie hebben verloren. Hierdoor maakt het zo´n grote indruk op me dat de bevolking zo optimistisch en vriendelijk is, terwijl ze door deze tragedie ook verbitterd en pessimistisch kunnen zijn.
Na een paar dagen zijn we naar Siem Riep gegaan. (Ik zeg we, omdat ik al een tijdje samen met Jonas aan het reizen ben. Jonas komt uit Noorwegen en aangezien we dezelfde kant op gaan en toch wel maatjes zijn geworden, hebben we besloten een tijdje samen te reizen.) ?Siem Riep is populair om de vele tempels van Angor. Angor Watt is is het grootste religieuze gebouw van de wereld. De Khmer bevolking noemt het ook wel de hart en ziel van Cambodja. Natuurlijk wilde ik daar graag een kijkje nemen en voornamelijk mooie foto´s schieten. De eerste dag heb ik de stad verkent, de markt bezocht en lekker goedkoop kunnen eten en drinken. Die avond kwam ik Mariana tegen die ik eerder in Laos gedag had gezegd. Gelijk plannen gemaakt voor de volgende dag: Een vegetarische Cambodjaanse kookcursus. De Khmer keuken is niet zo divers als die van Thailand, maar zeker bijzonder door zijn Amok (een soort curie). We hebben geleerd om verse (niet gefrituurde) loempia´s (ook wel freest spingrolls genoemd), papaja salade (de groente variant, dus geen fruit salade) en Amok te maken. Mijn kookervaring wordt steeds uitgebreider, dus als ik terug ben staat er heel wat op jullie te wachten (maar wel spicy hoor). De volgende dag hebben we een tuktuk- drijver ´gehuurd´ en zijn we zonsopgang gaan kijken bij de Angor Watt tempel. We zijn om 4 uur opgestaan en hebben samen met vele andere toeristen deze spirituele ervaring mogen meemaken. Daarna hebben we nog twee andere hele mooie bijzondere tempelcomplexen bekeken. Een complex met eeuwenoude bomen die om de tempels heen groeien, prachtig! Daarna zijn we een paar uurtjes terug naar het hotel gegaan, velen te warm en uitgeput om een hele dag rond te slenteren, dus om 4 uur kwam onze tuktuk- driver ons weer oppikken voor de zonsondergang. Die was helaas minder spectaculair doordat er een dik wolkendeken de zon bedekte. Gezellig genoeg kom je dan toevallig weer reizigers tegen die ik tijdens mijn reis al voor de derde keer tegen het lijf ben gelopen.
Na Phnom Penh en Siem Riep werd het tijd om wat meer van het platteland te zien. We zijn naar Battambang gegaan. Ook dit is een grote stad, maar heeft een mooie omgeving daarbuiten. Ik wilde graag wat meer van de bevolking zien dus zijn we met een tuktuk-driver door de dorpjes gereden en hebben we kunnen zien hoe de families zichzelf onderhouden door hun eigen onderneminkjes. Zo heb ik kleine familie bedrijfjes gezien die stickierijst als dessert maken, hoe bananenchips wordt gemaakt en hoe zij rijstpapier maken (voor de freest spingrolls). Dit laatste bedrijfje maakte enorme indruk op me. De moeder van het gezin zat op haar knieën, keer op keer hetzelfde ritueel uit te voeren. Hangend boven dampende, hete platen, zonder te stoppen. DE tuktuk- drijver vertelde dat deze vrouw elke dag werkt en alleen stopt als de ingrediënten op zijn. Ze werkt zelfs als ze ziek is. Maar het hele gezin helpt mee: vader doet zijn aandeel in het ritueel, anderen maken het eten klaar en de kinderen kunnen naar school, omdat er inkomsten zijn. Naast het rijstpapier, drogen zij ook dunne plakken mango in de zon, zodat dit een plakkerige plak wordt en lekker is om aan te knabbelen (althans dat vind ik!) Verder hebben we een ritje gedaan op een treinrails met een bambooplatteau. Deze rails loopt van dorp naar dorp tussen de weilanden door en werd voorheen gebruikt door de bevolking om goederen naar elkaar te vervoeren. Nu is het een trekpleister voor toeristen en wordt hier geld mee verdient. s´Middags weer even een siësta/filmpje kijken/ afkoelen/ lunchen en daarna onze middag benut door een tempel en een wijngaartje te bezoeken Het was heel gezellig om met de tuktuk-driver op te trekken. Je leert op die manier de cultuur kennen en we hebben heel wat afgelachen!
Op dit moment ben ik weer in Phnom Penh, wat zeker niet de bedoeling was. Ik wilde graag naar het zuiden, de verlaten stranden van Cambodja bezoeken. Het leek me alleen een goed idee om eerst even naar het ziekenhuis te gaan, aangezien mijn wond in mijn heup nog steeds niet beter was. In Siem Riep hadden ze al drie hechtingen verwijderd, maar de andere vier zagen er zeker niet goed uit. Inplaats van even naar de dokter gaan, ben ik hier nu al 5 dagen. De dokter heeft alle hechtingen verwijderd en mijn wond goed schoongemaakt (serieus wat een verschrikkelijke pijn!), de dag erop heeft hij het helemaal leeggehaald, omdat er zoveel push inzat. Gelukkig gebruikte hij toen wel verdovingsmiddelen, want ook dit was een heftige ingreep. De wond was op dat moment weer net zo open als voorheen. Ik slik nu extra vitaminen, een stevige dosis antibiotica en maagbeschermers. Daarnaast let ik zelf goed op dat ik voldoende slaap, geen alcohol drink en gezond eet. Morgen zal de dokter mijn wond nogmaals behandelen, hij zal randen wat wegsnijden zodat de gezonde huis gehecht kan worden. Ik ga nu naar een privé-kliniek en heb een dokter die in Vietnam tijdens de oorlog in de jungle heeft gewerkt! Ik betaal dan wel iedere keer 50 dollar voor een afspraak (gelukkig heb ik een goeie verzekering) maar dan heb ik ook wat. Ik wil graag goed herstellen, want ik heb nog een lange reis voor de boeg. Na het hechten ga ik weer op pad en moet ik de wond iedere drie dagen verzorgen. Rond 23 mei moeten de nieuwe hechtingen eruit. Dit ga ik in Bangkok laten doen, want ook daar hebben ze prima ziekenhuizen.
Dat ik nu langer in Phnom Penh ben heeft ook voordelen. Zo hebben we een ontzettend goedkoop en goed vegetarisch restaurant gevonden met de heerlijkste wontonsoep ever! We komen hier iedere dag (voor lunch of dinner), kennen de stad voor een klein gedeelte op ons duimpje en heb ik een cool kralenwinkeltje gevonden waar ik mooie kralen heb gekocht en weer lekker aan het freubelen ben geslagen. Ach elke nadeel heeft zijn voordeel. Morgen weer op pad, kan niet wachten en ga ook weer wat mensen zien die ik eerder ontmoet heb!

Ik hou jullie op de hoogte! Ps foto´s van Laos staan nu ook online...

Liefs mirjam