Hier even een kort berichtje en dan niet vanuit Azie, maar helaas vanuit Nederland.
Velen van jullie hebben vast wel gehoord wat er vorige week gebeurt is in Cambodja.
De dokter had me eindelijk toestemming gegeven om door te reizen naar Thailand. Ik heb namelijk twee volle weken in Phnom Penh (hoofdstad van Cambodja) moeten blijven om de dokter te bezoeken. De dokter heeft iedere twee dagen mijn wond aan mijn heup verzorgd, schoongemaakt en opnieuw gehecht.

Die twee weken heb ik er het beste van gemaakt. Veel gerust natuurlijk, maar ook naar de bioscoop geweest en ben lekker uit eten geweest. Ik heb in die twee weken het dagelijksleven kunnen ervaren. De locals in de straat begonnen me te herkennen, vroegen hoe het in het ziekenhuis ging en maakten iedere dag een praatje met me. Ik heb me geen moment eenzaam gevoeld. Het was gewoon even een break om te herstellen voor de komende maanden..

Na twee weken mocht ik dan eindelijk doorreizen. Samen met Jonas heb ik gelijk een busticket geboekt naar Bangkok. Om half 1 s'nachts zouden we worden opgehaald en met een slaapbus de grens oversteken.. Dit is allemaal anders gelopen dan we verwacht hadden.

Na drie uur rijden schrok ik wakker, omdat de bus als een idioot met volle vaart van de ene kant van de weg naar de andere kant slingerde. Je voelde gewoon dat de buschauffeur de grip op de weg kwijt was. Ik zat aan de rechterkant van de bus aan het gangpad, de bus is op zijn linkerzij omgeklapt en ik ben vanuit mijn stoel op het raam geklapt, dat inmiddels op de grond lag. Op dat moment weet ik even niks meer en Jonas zei dat ik wel mijn ogen open had maar nergens op reageerde. Na een tijdje zijn we door de voorruit naar buiten geklommen (die was ingetrapt om naar buiten te kunnen). We hebben met zijn alle twee uur langs de kant van de weg gewacht op ambulances. De buschauffeur was inmiddels weggerend...Heel bizzar!

Gelukkig is er niemand overleden, maar er waren wel wat mensen met grote hoofdwonden en mensen die aan slangen lagen. Sommige mensen waren heel erg in shock, herhaalden steeds hetzelfde of bewogen heel zenuwachtig met hun armen en benen. Op dat moment was ik vooral bezorgd om mijn hechtingen, ik was bang dat ze gesprongen waren en al het werk voor niets was geweest. Daarnaast had ik heel veel pijn in mijn schouders, maar ik dacht dat het van de klap was gekomen. Het ziekenhuis was heel primitief dus er was geen rointgeapparatuur om foto's te maken. Ze hebben mijn wond alleen een nieuw verbandje gegeven, want op dat moment waren er mensen die hun hulp veel harder nodig hadden.

Na een aantal uren wachten is er een andere bus gekomen, die ons naar de grens heeft gebracht (zelf die bus had nog panne en moesten we overstappen naar een andere bus!)

In Bangkok kwamen we heel laat aan dus zijn we meteens gaan slapen. De volgende dag ben ik naar een goed ziekenhuis gegaan. Daar hebben ze me uitstekend geholpen, de hechtingen waren oke en mochten eruit. Toen hebben ze voor de zekerheid foto's gemaakt van mijn schouders, aangezien de pijn zo erg was. Toen ze vertelde dat allebei mijn sleutelbenen gebroken waren, wist ik niet wat ik hoorde. De dokter zei dat ik minstens 6 weken niks mag overbelasten, geen tassen mag dragen en dus niet verder reizen...

Op dat moment heb ik besloten om terug naar huis te gaan. Niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk had ik behoefte aan mijn familie en vrienden om me heen. Ik was het zat om ergens te moeten wachten om te herstellen en daarnaast zou Jonas naar huis terug vliegen dus zou ik na een paar dagen weer alleen zijn. Ik kon alleen niks, me niet aankleden, wassen, mijn haar kammen..Er zat dus niks anders op.

Meteen contact gezocht met mijn verzekeringsmaatschappij en die hebben aangeboden mijn ticket te vergoeden, maar boden ook aan die van Jonas te betalen zodat hij met mij mee kon reizen naar Amsterdam en me met mijn tassen te helpen. Dit hebben we natuurlijk aangenomen en na 6 dagen Bangkok zijn we naar Nederland gevlogen. Jonas is nog 1 dagje in Gorkum komen kijken en is gisteren naar een vriend in Amsterdam vertrokken. Ik ben ontzettend dankbaar voor alles wat hij voor me gedaan heeft!

Hoe het nu verder gaat weet ik nog niet. Ik heb nog steeds mijn werkvium voor Australie en daar wil ik zeker nog gebruik van maken. Eerst maar is opknappen en de zomer in Nederland vieren...

Jammer dat het zo heeft moeten lopen, raar dat ik zoveel rottigheid heb meegemaakt in een korte tijd. maar gelukkig is er ook zoveel moois geweest en heb ik zoveel goeie herinneringen! Ik ga niet bij de pakken neer zitten en zie het als een korte break van mijn reis, straks mag ik gewoon weer verder :)

Dit was het dan even voor nu, zodra ik nieuwe plannen heb post ik weer een verhaaltje..

Liefs Mirjam